آب باریکه

از قضا سرکنگبین صفرا فزود

abbarike — Wed, 18 Jul 2007 21:39:53 GMT

شو امشب سیما که گلچین از نوار مصاحبه های جهانبگلو، اسفندیاری و تاجبخش بود، به قول دوست قدیمی‌ام در کامنتهای پست قبلی نشان داد که در نبود آن مرحوم «هویت»ساز چقدر توان برادران افت کرده است. فیلم بیشتر نوعی تبلیغ فعالیتهای بنیاد سوروس در راستای توسعه دموکراسی در دنیا بود و خیلی نباید به مذاق بینندگان بد آمده باشد. به هر حال بنیاد سوروس باید خیلی بیش از اینها خرج میکرد تا یک رپرتاژ دو قسمتی با این کیفیت از تلویزیون ایران پخش کند! ضعف برنامه آنقدر نمایان بود که گفتگوی خبری شبکه دو فورا به این مساله اختصاص داده شد و میهمان برنامه‌شان هم به برنامه نرسید و در نهایت «رضا واعظی» که محقق برنامه خبری شبکه 2 است، نخستین میهمان تلفنی گفتگوی خبری، با اجرای مرتضی حیدری، شد. بیچاره تا سه تا سوال اول هنوز نفس نفس میزد، من که حس کردم تو استودیوی بغلی نشسته!

مصاحبه تلویزیونی، بازهم؟

abbarike — Tue, 17 Jul 2007 07:03:18 GMT

داستان اعترافات تلویزیونی اهل اندیشه، داستان جدیدی نیست. برای ما که به دیدن هویت عادت کرده بودیم، شاید اینها دیگر خرق عادت نباشند. اما به هر حال اینکه متهمی پیش از اثبات اتهام و برگزاری دادگاهش اینگونه خودزنی کند تعجب برانگیز است. تا جائیکه حتی بازتاب را هم به عکس العمل واداشت.
شناخت من از کیان تاجبخش همان کتب معروف سرمایه اجتماعی است. اما به هر حال مصاحبه تلویزیونی او و اسفندیاری مساله دردناکی است. امشب منتظر این شوی جدید سیمای ایران میمانیم و باز هم ساعتی حرص و فحش و ...

وقتی همه جای ایران خردگرایی حرف اول را میزند

abbarike — Thu, 28 Jun 2007 22:39:09 GMT

چرا عاقل کند کاری که به ... بیافتد

abbarike — Wed, 20 Jun 2007 23:37:42 GMT

خبر بی بی سی:

گزارش های تأیید نشده ای در مورد اجرای قریب الوقوع حکم سنگسار یک زن و مرد در ایران، با وجود تکذیب مقام های قضائی جمهوری اسلامی، انتقاد سازمان های مدافع حقوق بشر را برانگیخته است.در روزهای اخیر برخی سایت های اینترنتی مدافع حقوق زنان در ایران از احتمال اجرای حکم سنگسار یک زن و مرد در استان قزوین به اتهام "رابطه نامشروع" خبر داده و خواهان توقف آن شده بودند.روز چهارشنبه بیستم ژوئن (سی ام خرداد ماه) خبرگزاری فارس به نقل از رء ?یس دادگستری استان قزوین این خبر را تکذیب کرد و خبرگزاری دانشجویان ایران نیز از قول مدیرکل نظارت و پیگیری قوه قضائیه اجرای حکم سنگسار در روز پنجشنبه را 'شایعه خواند.' با این همه، سازمان دیده بان حقوق بشر و همچنین عفو بین الملل در بیانیه های جداگانه ای به موضوع سنگسار اشاره کرده و خواهان توقف فوری اجرای حکمی شده اند که به ادعای آنها قرار بوده صبح پنجشنبه (بیست و یکم ژوئن) روبروی گورستان تاکستان قزوین اجرا بشود.

شنیده های غیررسمی:

قاضی به خبرنگاران میگوید حکم را داده ام اما قوه قضائیه زیر بار نمیرود!!!!

مصاحبه با معین پس از یک سال

abbarike — Sun, 17 Jun 2007 22:38:18 GMT

خوبی دکتر معین این است که امروز، دو سال پس از خرداد ۱۳۸۴ و شکست وی در انتخابات ریاست جمهوری همچنان از نظر اصولی همان معین دو سال قبل است.

امروز معین با شرق مصاحبه ای داشت که همان مواضع قابل قبول سالهای پیش را داشت. نکته دیگر در سخنان معین اعتراض او به این مساله بود که چطور هاشمی از فردای دور اول انتخابات تبدیل به چهره ای اصلاح طلب از سوی روزنامه ها شد؟ (البته در درجه نخست روزنامه شرق به این مساله پرداخت) این گلایه معین به دلیل همان دید اصولگرایانه ای است که به سیاست دارد. به همین دلیل هم گزینه خوبی برای حمایت بود و با وجود تمام انتقادهایی که داشتیم (ما چند نفر بودیم!) در ستاد نسیم برای معین از جان و دل مایه گذاشتیم. و البته بنده سودهای مضاعفی هم بردم.

برخی بخشها که با وجود تکراری بودنشان به دلیل کم اطلاعی خبرنگار برای صدم پرسیده شده بودند اما به هر حال بعد از دو سال دوباره شنیدنشان بد نبود اینها بودند:

...قاطعانه مي گويم در جايي که منافع ملي با منافع نظام در تضاد قرار مي گرفت من جانب منافع ملي را مي گرفتم...

...گفته بودم به پشتوانه افکار عمومي هر وقت که صلاح بدانم با اطلاع قبلي به صدا و سيما خواهم رفت تا با مردم صحبت کنم و چنانچه مانع مي شدند در خود خيابان و در ميدان انقلاب با مردم صحبت مي کردم.

... اگر شما به عنوان يک خبرنگار يادتان نيست بايد يادآوري کنم که گفته بودم من هيچ گاه برگزار کننده چنين انتخاباتي {مجلس هفتم ور یاست جمهوری نهم} نخواهم بود.

... در انتخابات اما آن کسي که وظيفه نظارتي داشت آمد در اجرائيات دخالت کرد و آن کس که وظيفه اجرايي داشت عملاً حضور نداشت يا کاري از دستش ساخته نبود. اينکه 300 هزار ناظر شوراي نگهبان با بودجه خود دولت آموزش ببينند و وزارت کشور با اين همه عرض و طولش و استاندار و فرماندار و بخشدارش عملاً از اجراي انتخابات برکنار بماند به نظر من در شأن يک دولت نيست.

متن کامل مصاحبه در شرق

سه نکته در مورد آینده اصلاحات

abbarike — Mon, 11 Jun 2007 14:15:28 GMT

این مطلب پاسخی است به این فراخوان در مورد اینکه برای آینده اصلاحات چه باید کرد.

نکته اول

اصلاحات با مدل دولت خاتمی در ایران مرده است و نباید به دنبال زنده کردن آن بود.

دولت خاتمی و اصلاحاتی که به دنبالش بود با همه خوبی و بدی‌هایش مرده است و بحث ورود دوباره خاتمی به قدرت در انتخابات مجلس و ریاست جمهوری و این شوخی ها فکر نکنم حتی برای خود خاتمی هم باور‌پذیر باشد. اینکه چرا مرده است هم به این اصطلاح انگلیسی باز می‌گردد «stillborn» که فارسی‌اش می‌شود «جنین مرده به دنیا آمده» بود. اینکه دولت خاتمی موفق بود یا نه سوال بسیار کلی و گسترده‌ای است که پاسخ دادن به آن شرح مفصلی دارد. اما دولت اصلاحات در چند برهه حساس نتوانست سربلند بیرون بیاید و این نشان می‌داد که پتانسیل اصلاحی‌اش از چیزی که در این هشت سال نشان داد بالاتر نخواهد رفت و در حدی هم که بود، نمی‌تواند دردی از وضعیت کشور دوا کند. برای تحلیل عملکرد دولت اصلاحات با اعتراف به همه توامندی‌های دولت خاتمی آن نقاط حساسی که شکست اساسی دوم خرداد و گفتمان مبتنی بر پتانسیل دولت اصلاحات برای پیشبرد این جریان را رقم زد مروری می‌کنیم:

1- مجلس و تا حدودی دولت اصلاحات در آغاز مساله هسته‌ای ایران در برابر عمل انجام شده قرار گرفتند. یعنی فعالیت هسته‌ای ایران، پیش از دوره اصلاحات تا مراحل حساسیت برانگیز پیش رفته بود و بعد از اینکه در دوره اصلاحات مساله رو شد و ایران درگیر بحران هسته‌ای، دولت خاتمی از خودش موضعی نداشت و کاملا مجری تصمیمات از پیش گرفته شده در حاکمیت بود. بدون اینکه بخواهم مساله توان هسته‌ای ایران را تخطئه کنم باید بگویم موضع دولت خاتمی هیچ‌گاه آنی نبود که از تریبون‌های دولت اعلام شد در روزهای آخر هم خاتمی آخرین نرمش را نشان داد و اعلام کرد ایران رسما غنی‌سازی را دوباره آغاز می‌کند. مساله‌ای که در عمل به دولت احمدی‌نژاد موکول شد اما هزینه‌اش از جیب دولت با آبروی خاتمی پرداخته شد.

2- دومین مساله، ناتوانی دولت خاتمی در مساله برگزاری سالم و رقابتی انتخابات مجلس هفتم و ریاست جمهوری نهم است. مساله روشن است و احتیاجی به تفسیر و تشریح ندارد. خاتمی در آخرین نشست خود با استاندارانش، در حالیکه استعفای آن‌ها را در اعتراض به ردصلاحیت‌ها روی میز داشت گفت بمانید با هم می‌رویم. البته همین اتفاق افتاد و آن‌ها ماندند و بر خلاف انتظار همگان، دو سال بعد با رویی گشاده دولت را دو دستی و در انتخاباتی پر سرو صدا‌تر از دور اول تحویل دادند.

3- مساله دیگر تعلل دولت خاتمی در حل مساله بنزین است. فعالان نزدیک به دولت به خوبی می‌دانند سازمان برنامه ستاری‌فر مساله بنزین را حل کرده بود و مدل 50« هزارتومان برای هر ایرانی» کروبی هم دنباله نصفه و نیمه همان طرح بود که امروز برخی کارشناسان و از جمله عباس عبدی هم آن را الگوی خوبی برای جامعه ایرانی و البته مشکل توزیع پول نفت میان مردم می‌دانند. اگر خاتمی در اجرایی کردن این طرح تعلل نمی‌کرد یک برگ برنده خوب در دستان اصلاح‌طلبان باقی می‌ماند.

4- ناتوانی دیگر دولت خاتمی در ارتقای حقوق شهروندی بود. در حالیکه خاتمی در روزهای آخر دولتش از دستاوردهایش می‌گفت و از اینکه هرکس می‌تواند به رییس‌جمهور انتقاد کند و زندان نرود و دولت تحمل بیشترین انتقادها را داشته و ... ماموران نیروی انتظامی که دولت را رفتنی می‌دیدند با تجمع‌کننداگن جلوی دانشگاه تهران هر چه خواستند کردند و با درشتی گفتند: دیگر دوران شما تمام شده است. نمونه دیگرش تلاش وزارت علوم برای انتخابی کردن دانشگاهها بود که به دلیل سد شورای انقلاب فرهنگی روند قانونی‌اش طی نشد. نمونه‌های دیگر از بازگشت سیاستهای پیشین پس از رفتن دولت خاتمی در دستگاههای مختلف نیز موجود است که هرکدام از ما با آن سروکار داشته‌ایم. بله ضعف مهم دیگر اصلاحات به سبک دولت خاتمی نهادمند نبودن نرمش‌هایی است که از جانب دولت دستگاههای نزدیک به آن در راستای تقویت حقوق شهروندی انجام شد.

نکته دوم

مثلث کروبی، هاشمی و خاتمی مثلث اصلاح‌طلبی نیست

پرچم‌دار این حرفها روزنامه شرق بعد از انتخابات ریاست جمهوری بود. بارها در تیترها و تحلیل‌ها اینگونه ابراز می‌شد که این سه نفر میتوانند پرچم جریان اطلاح‌طلبی را بر دوش گیرند هنوز هم در شرق، هم‌میهن و اعتماد کمابیش خط ایجاد این تصور باطل دیده می‌شود. هاشمی در دیدار اخیرش با اصلاح‌طلبان از این حرف زده که در انتخابات مجلس ششم تقلب شده بود وگرنه او به جای سی‌ام، نفر اول تهران بوده است. این توهم که بعدا با برخی کد‌های دیگر مثل سرمقاله مهم محمدقوچانی در مقایسه علی دایی و هاشمی به آن پاسخ داده شد، خطری است که نشان از تغییر‌ناپذیری تیپ‌هایی مثل هاشمی دارد و نباید خواسته‌های اصلاح‌طلبی را بر گرده کسانی انداخت که انعطاف لازم را ندارند.

نکته سوم

اصلاح‌طلبی جدید باید بر مردم متمرکز شود

به نظرم تنها راه این است که بر مردم متمرکز شویم. این به این معنا نیست که به قول این برادر شعارهای پوپولیستی بدهیم و اخلاق را در گنجه بگذاریم؛ بلکه باید از جنس مردم عمل کنیم. الان گروه‌های مختلفی از مردم حرکت‌های اعتراضی «مردمی» را سامان می‌دهند، بدون اینکه منتظر احزاب باشند باید بر روی آن‌ها سرمایه‌گذاری کرد. باید هم حمایت آن‌ها را به دست آورد(مثل سندیکای کارگران شرکت واحد) و هم به آن‌ها در لیست‌های انتخاباتی «جا» داد (مثل سردسته‌های اعتراضات صنفی معلمان). البته انتخابات مجلس در ایران دو گروه رای دارد. رای مردم روستا که بر مبنای محاسبات عقلانی محلی است. مثل کارخانه، جاده و آب شرب و ...، که سازوکار آن در طی چهارسال شکل می‌گیرد و رای شهرهای بزرگ که در دو دوره اخیر کاملا لیستی بوده و برنده لیست شهرهای بزرگ معمولا اکثریت مجلس را هم دارد و نمایندگان حوزه‌های انتخابیه کوچک معمولا در درون آن ذوب می‌شوند تا امکانات بیشتری برای حوزه انتخابی‌شان کسب کنند. بنابراین در شهرهای بزرگ باید بر مردم متمرکز شد و اندک سازمان رای خودجوش شکل گرفته را به سوی اصلاح‌طلبان جذب کرد. ایده دعوت از کسانی مثل علی دایی به انتخابات هم ایده خوبی است و باید در آن پیش دستی کرد. البته در مورد هادی ساعی و شورای شهر تهران اهمال‌هایی صورت گرفته و او به نشست‌های اصلاح‌طلبان دعوت نمی‌شوند و این در آینده برای اصلاح‌طلبان شورای شهر مشکل‌ساز خواهد بود.

آقای فرمانده شان شما از مطبوعات بالاتر نیست

abbarike — Sat, 12 May 2007 08:06:34 GMT

فرمانده نیروی انتطامی در سخنانی گفته است در قبال داستان برخورد با مظاهر بد‌حجابی در خانمها و آقایان که شنیده شد شمال کراوات نیز شده و بعدتر تکذیب شد اینگونه گفته است: «ما در رابطه با کراوات صحبت نکرده‌ايم، زيرا فرهنگ ايران پذيراي کراوات نيست و رواجي هم ندارد و اين در حاليست كه ناجا به صورت قانوني نيز پيگير اين مسأله نيست و در دستور کار ندارد و برخي روزنامه‌ها در اين خصوص دروغ پراکني کردند که در شأن ندانستيم به آنها پاسخ دهيم»

فکر می‌کنم اگر کمی میان روزنامه‌نگاران اتحاد و یکدلی بیشتر بود این آقا تا عذرخواهی نکند نباید پوشش خبری داده شود. به هر حال مطبوعات شاخص افکار عمومی و نماینده آن‌ها هستند و توهین این‌چنینی از سوی پلیس به روزنامه‌ها پذیرفتنی نیست. ایشان گفته‌اند کراوات رواج ندارد و فرهنگ ایرانی پذیرای ان و نیست و نیروی انتظامی هم پیگیر قانونی این مساله نیست. اگر باور فرمانده پلیس بر این است که فرهنگ ایرانی و در حقیقت عرف مردم ایران باید موضوعی را بپذیرد یا نپذیرد، بهتر است بساط قرون وسطایی «ون»‌ها را جمع کند و بیش از این با اعصاب مردم بازی نکند و اداره احوال اجتماع را به اهالی آن واگذار کند.

چند منظره از تهران

abbarike — Sat, 28 Apr 2007 18:43:58 GMT

...

زن تند و تند حرف می‌زند و بحث می‌کند، اما ظاهرا دو طرف حرف هم را نمی‌فهمند، دخترک چادری مقابلش با آن مانتوی سبز بلندش و ستاره‌های طلائی روی شانه‌اش، تفاوت سنی چندانی با او ندارد؛ به قولی هر دو نسل سومی هستند اما با وجود آنکه معمولا ملایم صحبت می‌کنند، زبان مشترکی وجود ندارد. زنی که تندوتند حرف می‌زد سوار اتوبوس خوشگل و نوی پلیس می‌شود.

دیگرانی هم همان اطراف تذکر می‌گیرند. زن جوانی روسری‌اش را جلو می‌کشد و قبل از هر سخن دیگری میان جمعیت گم می‌شود:«بله...بله...حواسم نبود». نفر بعدی مثل او شانس نمی‌آورد و می‌رود پیش آنی که تندوتند حرف می‌زد. هر دو نزدیک هم می‌نشینند.

...

یکی از فرماندهان پلیس می‌گوید این زنان و پسران بازداشتی به کلانتری‌ها نمی‌روند و به مکانهای خاصی برده می‌شوند تا پس از حضور والدین و احتمالا یک تعهد کتبی و چیزی شبیه به این آزاد شوند. سایتهای اینترنتی را که ورق می‌زنم سایت یک خبرگزاری مدعی ارزشها عکسهایی از زنان و دخترانی که «تذکر» گرفته‌اند درج کرده‌ است. اینها نه متهمند و نه مجرم. حتی بسیاری از آن‌ها در عرف تهران بدحجاب هم محسوب نمی‌شوند. اما تصاویر آن‌ها در سایت درج می‌شود. صدا وسیما هم برای اینکه از رافت اسلامی یادی کند مرتب تصویر افرادی را که تذکر می‌گیرند از دوربین‌های مخفی پخش می‌کند. حقوق انسانی و قانونی این افراد و حریم خصوصی‌شان که برای هفتاد میلیون نفر روی آنتن می‌رود هم که فراموش شده‌اند.

...

ساعت نیمه شب را نشان می‌دهد اما پست همچنان بیدار است. قبلا شب آخر ارسال تقاضانامه‌های کنکور اینطور شلوغ می‌شد اما اینبار ترکیب مراجعان متفاوت است. در صف، بازار شایعه داغ داغ است. خانمی چادرش را مرتب می‌کند و می‌گوید شنیده است- شاید هم گفت خودش دیده است- که فلان‌جا زنی را جلوی شوهرش به دلیل بد‌حجابی ضرب و شتم کرده‌اند و دیگران هم حرفهایی از این دست می‌زنند. نفر عقبی که آقای مسنی است اما، می‌گوید که اینها همه‌اش بازی حکومت است برای اینکه مردم سر قضیه بنزین جرات نطق کشیدن پیدا نکنند. مرد که با عصبانیت سبیل‌های چخماقی‌اش را می‌جود از روزی یاد می‌کند که آن دورترها – سال‌ها 43 یا شاید هم 44- برق گران شده بود و مردم اعتصاب کردند و دولت مجبور شد برق را به قیمت قبلی بازگرداند. دیگری اما با او مخالفت می‌کند، می‌گوید مشکل گرانی بنزین نیست، مشکل این است که این سیستمی که نمی‌تواند کارتهای سوخت را درست توزیع کند، چطوری می‌خواهد جلوی تقلب در این کارت‌ها را بگیرد. مرد سبیل چخماقی که خاطره هم خوب تعریف می‌کند می‌گوید «زمان شاه تو سر مردم زدند روسری‌ها گره‌اش سفت تر شد و چادرها محکم‌تر؛ اما اینها بی‌راهه را برگزیده‌اند.» مرد خاطره گو با سبیلش بازی می‌کند و به دورترها در تاریکی شب خیره می‌شود. مرد مخالف اما باز هم از سیستم می‌گوید: «دیروز یکی اومده در مغازه، میگه کارت سوخت پنجاه هزار تومن!» آه از نهاد دوروبری‌ها بلند می‌شود... یکی می‌گوید این صف هم که تکان نمی‌خورد.

...

یک متخصص هم درباره نسبت قیمت بنزین و قیمت تاکسی نوشته است:« اگر در کشور الف بنزین به قیمت 80 تومان به ازای هر لیتر سهمیه بندی شود و اگر سهمیه بنزین تاکسی ها 30 لیتر در روز شود و اگر بنزین فراتر از سهمیه روزانه به قیمت واقعی (در این مساله آن را 400 تومان فرض کنید) عرضه شود مطلوب است قیمت تاکسی بعد از اعلام این خبر.

راه حل: با داشتن تاکسی فرد می تواند روزانه حدود 29 لیتر بنزین را با سود حدود 300 تومان در بازار آزاد بفروشد (20 تومان سهم دلالان فرض شده است) و لذا روزانه درآمد خالص 8700 تومانی یا به عبارت دیگر سالانه حدود سه میلون تومان درآمد خالص داشته باشد. اگر نرخ بهره بدون ریسک در ایران 15% باشد و فرض کنیم که این سیاست چند سال ادامه داشته باشد قیمت تاکسی باید به حدود "بیست میلیون تومان" برسد. اگر فرض کنیم سیاست فوق فقط دو سال ادامه داشته باشد و بعد از آن تاکسی به قیمت سابق آن ارزش گذاری شود در این صورت حداقل 4-5 میلیون تومان به قیمت جاری تاکسی اضافه خواهد شد.»

...

می‌گویند [...] یک روزی گفته بود دولت به تار مو و لباس جوانها کاری ندارد. گفته بود اصلا اینها مشکل مردم و دولت نیست. [...] هم می‌گوید که هدف از این کار جلوگیری از تجاوز به عنف و موارد دیگری مثل مبارزه با قاچاق مشروب بوده است. تجاوز به عنف واژه آشنایی است. این روزها در صفحات حوادث روزنامه‌ها اخبار آنرا بیشتر می‌خوانیم، با خودم فکر می‌کنم دخترانی که برای حجاب‌شان تذکر می‌گیرند قاعدتا قربانیان اصلی این تجاوزها هستند و نه عاملان آن، پس ... ظاهرا اینبار هم قرار است صورت مساله پاک شود. خانمها آرایش نکنند و لباس اینطور و آنطور نپوشند که بهشان تجاوز نشود! فکر کنم این طرح بیش از آنکه ارتقای امنیت اجتماعی باشد فروکاستن ظرفیتهای اجتماعی است.

...

همه مسوولین از طرح دفاع می‌کنند. مطبوعات هم بیشتر فرصت را برای کوبیدن دولت مساعد می‌بینند. کسی به فکر آبروی مردم نیست و همچنان عکس‌هایی از مردم عادی به عنوان متهمان طرح ارتقای اجتماعی در مطبوعات چاپ می‌‌شود. رئیس دولت مستقیم موضعی ندارد اما مخالفتی هم نمی‌کند. شاید دارد به عاقبت شعارهای پوپولیستی که داده است فکر می‌کند.

...

روزگار غریبی شده است. پس از مدتها که سعی کردم در ایزوله خبری بمانم فکر کنم این عریضه لازم بود.

داستان دقت کردن

abbarike — Tue, 03 Apr 2007 23:07:18 GMT

حکایتی می‌گوید فردی ساده‌‌لوحی که قصد خرید طوطی داشته در بازار به رندی برخورد می‌کند و به جای طوطی خوش بیان، جغد پیری را به او میفروشد. چند روز بعد مرد ساده لوح از مقابل مغازه فروشنده رند می‌گذرد، فروشنده به او می‌گوید طوطی خوب بود؟ حرف می‌زند؟ مرد ساده‌لوح هم پاسخ می‌دهد واله حرف که نمی‌زنه ولی خیلی خوب توجه می‌کنه!

داستان این روزهای ملوان‌های بریتانیایی هم همین شده است. بریتانیا مثل همیشه آرام و بی‌صدا داستان را پیش برد، هر چند گوشه و کنار منتقدان داخلی بلر گفته‌اند دولت بلر بزدلی به خرج داده است اما بعید میدانم آزادی دبیر دوم سفارت ایران در بغداد که فارس خبرش را داده است با این داستان بی ربط باشد. بی‌بی‌سی هم این خبر را بدون ارتباط دادن آن با داستان ملوانهای بریتانیا نفصیل داده و به تلاشها برای آزادی پنج دیپلمات ایرانی دستگیر شده در اربیل هم اشاره کرده است. هر چند جرج بوش، که بیشتر طوطی است تا جغد، بگوید با ایران بده بستانی نخواهد بود اما من که این آزادی را بی‌ارتباط با تلاش برای نرم کردن ایران و البته بی ارتباط با موضع ملایم تری دو روز اخیر تهران نمی‌دانم. زیرا امروز صبح هم بی‌بی‌سی فارسی از این خبر داد که مذاکرات برای آزادی ملوان‌ها شروع شده و تیتر هم زده بود که بلر گفته است بریتانیا قصد رویارویی با ایران را ندارد هر چند در متن خبر بلر تندتر از این حرف زده است.

درباره هدف ایران از این دستگیری‌ها نیز روایت غالب یکی تبادل ملوانها با دیپلماتهای دستگیر شده است و دیگری همانی است که زیدآبادی در بی‌بی‌سی فارسی نوشته است: «حساسیت ایران نسبت به ورود اتباع خارجی به قلمرو آبی آن، ضمن آنکه به نگرانی های امنیتی این کشور مربوط می شود، به نظر می رسد جنبه ای از تلاش برای به نمایش گذاشتن اقتدار خود در افکار عمومی داخلی و خارجی نیز با خود دارد.»

نکته مهم دیگر این است که مگر اعلام نشده ۱۵ ملوان دستگیر شده اند؟ پی چرا راجع به بقیه آنها حرفی و تصویری نیست؟

شورشی فیلم ساز

abbarike — Mon, 12 Feb 2007 22:35:53 GMT

«من خوشحالم که مسعود ده‌نمکی برای بیان حرفهای خود زبان سینما را انتخاب کرد؛ زبان شریف سینما»

این جمله‌ای است که شاید پاکدل را از اجرای مراسم سال آتی جشنواره فیلم فجر محروم کند به خصوص آنان که قیافه صفارهرندی را پس از این جمله پاکدل شنیدند. البته پرستویی هم آنجا که گفت خدا به همه ما صبر عطا کند، گمانم نیش کوچکی به ده‌نمکی زد که سینما عالم «شلمچه» نیست که هر که به تیغ قهر گرفتار آمد با یک تیتر درشت و یک گزارش افشاگرانه نابود کرد. زبان سینما زبان صبر است و تساهل؛ همانجا که حاتمی‌کیا برای اینکه بعدا هم فیلم بسازد از خیر، شاید هم شر، فیلم پلیسی- امنیتی‌‌اش می‌گذرد و در موج مرده بریده‌های فیلمش را جلوی چشم خبرنگاران می‌آورد. آنجایی که فرمان‌آرا می‌پرسد کجای دنیا آیه قرآن را از فیلم من حذف می‌کرند که شما کردید و ...

مسعود ده‌نمکی با اخراجی‌هابه طور رسمی وارد جمعی شد که برای او و امسال او تجربه‌ای متفاوت به شمار می‌آید. آنجایی که همین ده‌نمکی سالیانی دورتر پرده سینما آتش می‌زد و تازه زمانی که بعد از دوم خرداد آرام‌تر شده بود و روزنامه‌نگاری را می‌گذراند مصاحبه‌ای کرد و گفت آن موقع که سینما را آتش می‌زدیم اشتباه می‌کردیم باید وزیر ارشاد وقت (میرسلیم) را آتش می‌زدیم!

آری! همان ده‌نمکی امسال پشت تریبون جشنواره فجر آمد با صدایی عصبی و هولناک گفت که فیلمش را ندیده‌اند و از بازیگرانش برای اینکه در فیلم او دیده نشدند عذرخواهی کرد. تا اکران عمومی «اخراجی‌ها» دست برای بررسی اینکه چقدر حق دارد بسته است، اما به هر حال همین که ده‌نمکی هم فیلم می‌سازد و به داوری‌ها اعتراض می‌کند و اینقدر مدنی شده است نشان می‌دهد یک تغییری رخ داده است. هر چند ده‌نمکی هنوز همان انسان شورشی سابق است اما گویا دست‌کم تکنیکش را تغییر داده است.